(شور بی پایان)

عاشقی هستم گریزان از دلم

ساده ای هستم که دردم مشکلم

ناله ای دارم که گویم با خودم

احمقی عاشق صفت کم عاقلم

عشق من در دامن دل گم شده

نفس من بازیچه ی مردم شده

صورتم با ضرب سیلی سرخ ماند

موج من اسیر تلاطم شده

سینه ام از عشق سرشار شده

دل من از ناله بی یار شده

عشق من تو بودی و بس نیمه جان

دل من از عشق بیمار شده

روح من از گل طراوت می گرفت

از دل عاشق صداقت می گرفت

شور او در عشق بی پایان نماند

این دلم هر شب سراغت می گرفت

حال در کنج اتاقی بی پناه

خسته از خواستن یک  سایگاه

تن به تنهایی سپردم سر به اوج

کاش از اول نبود این تکیه گاه

امشب می خوام که بشکنم بغض ترانه گفتن رو

می خوام که آتیش بزنم شبای بی تو بودن رو

صدا کنم ستاره رو از پشت شیشه های شب

جدا کنم از تاریکی صدای شعر شستن رو

می خوام اسیر تو باشم مثل گلای توی باغ

می خوام که یه قصه باشم که تلخ تلخ داغ داغ

با گفتنش همه بیان سراغ گل تو گلدونها

صدای من بپیچه باز نباشه حتی یه چراغ

خدا کنه سحر نشه صبح نشه این دل می گیره

صدای روشنی بیاد نزدیک این دل بمیره

بپیچه توی کوچه ها بازم نسیم تاریکی

بیاد از اون دور صدات صدات که از یاد نمی ره

امشب یه جور دیگه باید تا صبح عاشق بمونم

باید ترانه بگم و تا صبح آواز بخونم

شاید که دل اسیر بشه میون پوشش سیاه

می خوام که قصه ی شب رو از عشق بهتر بدونم

من در آن ابر سیاه شب نگاهی داشتم

از شب و معیار عشق تو گواهی داشتم

از سر عشقم به سودای تو بر می خواستم

از صدای نازک باران تو را می خواستم

از نوک خیس قلم بر کاغذی شیرین صدا

تلخ کردم آسمان کاغذی را آشنا

چشمه سار چشم من بارید در جوی نگاه

صورت غمگین من حتی ندارد ادعا

نامه هایت را همه در دفترم صاحب شدم

عشق را در دیدگان آبیت نایب شدم

ریز ریز همه ی خوش دانه های خسته مرد

زار زار آن همه سودای در هم بسته مرد

ناله هایم کو کجا رفته تو خاموش شدی

اینک از دل پرکشیدی تو فراموش شدی

غربت

نمی بینم دیگه اینجا یه نگاهی آشنا

یه نگاهی که بیاد بشینه پیشه دل ما

بیاد و در د دلی تازه کنه

در های پنجره های دلش رو باز بکنه

دیگه نیست پرنده ای که بال و پر بگیره

آخه اینجا که پرنده تنهایی می میره

دیگه نیست ستاره ای که نورش رو ببینی

یا توی باغ سپید عاشقی گلبوسه ای بچینی

آخه اینجا واسه من یه غربته

دل پاک و بی ریا هم تشنه ی محبته

اگه بودی پیش من می فهمیدی

که شبهای تنهایی هم واسمون غنیمته

اگه بازم یه دفعه به عاشقی سفر کنم

یا اگه از تو نگاه صادقی گذر کنم

می رم و بهش می گم که عاشقم

من می خوام قلبم رو در به در کنم

اون رو من به باغ عشقم میارم

یه نگاه داغ تو چشماش می کارم

بعد اون نگاه با لبخندی قشنگ

گل سرخ که رو مو هاش می زارم

ولی می دونم همش خواب و خیاله

همه اینها واسه ی تسکین حاله

اگه از دلم بپرسی بهت می گه

همه اینها آرزو های محاله

((دل من))

کاشکی می شد درد ساحل رو بگم

کاش می شد این همه مشکل رو بگم

کاش تو طوفان شن حادثه ها

می تونستم قصه ی دل رو بگم

کاش می شد که دیگه تنها نمونم

قدر این دل رو همیشه بدونم

ولی اما خود من هم می دونم

نمی شه دو باره از عشق بخونم

دل من یه عمر که رفته به باد

دیگه هیچ کس پیش این دل نمیاد

مثل قصه ی غبار و آینه است

که دیگه هیشکی دلم رو نمی خواد

دلم رو عشق از این دنیا برید

دل من یه روز خوش دیگه ندید

دیگه قسمت دل منم رسید

مثل یه پرنده بی نفس پرید

باید این تجربه رو به یاد داشت

مگه بلبل یه گل رو تنها گذاشت

من و تو با ید خدا رو شکر کنیم

اونی که بذر چنین عشقی رو کاشت

تنهایی

نگاه عجیب یه حس غریب

صدای عاشق اما بی رقیب

نفسای داغ فریاد خاموش

عشق من هم شد دیگه فراموش

عاشق تنها اینجا نشسته

انگار از عشق کوله بار بسته

تنهای تنها میون سکوت

انگار نشسته خسته ی خسته

دونه های اشک صدای تنها

آوای تاریک حرکت لبها

زمزمه ای کرد در گوش سکوت

چه جوری باید سر بشه شبها؟

نیمه های صبح تاری خورشید

از همه جا مونده حتی در امید

خسته ی خسته کنار سایه

قلبی که انگار یک دفعه لرزید

نیمه ی قلبش رفته از سینه

آخر یک عشق آیا همینه؟

باید مراقب می بود و عاشق

بی کسی ها هم باعشق عجینه

 می دونی عشق مثل یه گوله برف می مونه

هرکی که گوله خورده طعم اونو می دونه

شاید نخورده باشی گوله ی برف عشق رو

اما هرکی که خورده چه جوری نمی دونه

گوله باید خودش رو تو قلب تو جا کنه

باید که آروم آروم راهشو پیدا کنه

وقتی وجود تو شد سرد و سپید و عاشق

حالا باید تورو به زندگی صدا کنه

وقتی که تو شنیدی صدای گوله برف رو

وقتی که از یادت رفت یه حرف دو حرف سه حرف رو

دیگه سکوت زشته واسه دل عاشقت

باید تو با صداقت بیای بشکنی ظرف رو

بگی که از سپیدی به عشق هم رسیدی

درسته که سردته ولی تو نلرزیدی

تو مثل یه مبارز وایسادی و جنگیدی

رو سقف تاریک دل رنگ سفید کشیدی

گوله ی برف رو خوردی حرفهات رو هی شمردی

سپیدیای عشق رو تو تو ی قلبت بردی

حالا دیگه تو قلبت یه قصر آبی ساختی

چون که دلت رو هم به یار خودت سپردی

                                              ((علی گویان))                              

روزگار ما همیشه با علی است                         یاد او انگار یاد اولی است

دوستی با او رفاقت با خدا است                       یاری او در دل من ماندنی است

                                              *****

به دنبال علی هزار درویش                               که آنها نیز با اویند هم کیش

خدا را می شناسند و علی را                            همه دارند چراغ یکدلی پیش

                                              *****

علی گویان عاشق دست دلباز                          همه با هم ولی در هم همه راز

همه دنبال عشق و عاشق خود                        همه بی منتها در حال پرواز

                                              *****

چراغ راه درویشان علی است                            نگاه روشن ایشان علی است

همه با جان و دل فریاد دارند                              که اینک یارشان تنها علی است

                                              ***** 

روشنی بخش دلم شیر خدااست                      قدرتی نادر ولی بی ادعاست

او همان عشق تمام دردمندان                      یا همان یار و رفیق مصطفی است

                                              *****

ماهمه باید به پا خیزیم و پاشیم                          همه باید از این بد ها جداشیم

همه با یاد درویشان بمانیم                              همه در عشق حیدر ها فدا شیم

زندگی در باور من زندگی است                      گر چه در هر باوری ارزندگی است

در من و تو زندگی زیبایی است                       در کدامین بار یک دیوانگی است؟

                                              *********

نیم راه روشن دید ن کجاست                           خواستارروزی رسیدن کجاست؟

در ره یار با ما بودن و                                     عاشق زیبایی و ستودن کجاست؟

                                                 *******

گر نهادی حکم حق بر خود بدان                       گر تو باشی در همه حال و مکان

یا که باشی عاشق یک نیمه جان                در همیشه بیدرنگی جاودان

                                              ********

ناله ی عاشق به یک فردا نرفت                       ساده ی عاشق از این دنیا نرفت

دیده ام با تو که با من دیده ای                             عاشق شیدا که در رویا نرفت

                                               *********

با دلی سیراب ما نظر کنیم                                  از خطا و عیب ما حذر کنیم

گر که روزی ما به سوی او رویم                           با دلی روشن به او نظر کنیم

هیچ وقت یادم نمی ره آواز سخت دوریت

من به کسی نگفتم به سر رسید صبوریت

دل رو تنها گذاشتی رفتی پی دیگرون

آخه کجا رفته اون قلب پاک و مهربون

شبها همش به یادت اشکامو پاک می کنم

به یاد تو تا سحر خاطره خاک می کنم

آخه تو با رفتنت منو از عشق ترسوندی

گل بهار عشق رو سبز نشده شکوندی

نگاهتو بریدی رفتی با یار دیگه

خدا کنه که یارت بره  دیاری دیگه

بفهمی درد منو که چه زجری کشیدم

چه شبهایی به یادت خوابهای بد می دیدم

حالا دیگه قلب من شکسته مثل شیشه

دیگه واسه تو قلبم مثل سابق نمی شه

دیگه برو پی کارت دل رو بده به یارت

یه روز به گوش می رسه گریه ی زار زارت

هراسان شدن از مرگ جایز نیست         ترسیدن و رفتن به سرای بی کسی لازم نیست

گر تو بدانی که عشق حق است تمام     دیگر این دل به کنار عاشقان عازم نیست

گر تو در عاشق شدن نور خدا شناختی     زندگی را با همه حکمت او تو ساختی

رفته ای جزو دلان معتبر دل داده ای           چون تو در راه خدای عاشقان دل باختی

ناله های شادی ات بیدار است               عاشق مردن در این حال و هوا بسیار است

تو که پاکی و دلت را شسته ای               این دلت منتظر تنهایی دیدار است

هر که در راه دلیری با خدایش جان نهاد      سوی نیکی ها و عشق و زندگی اش اوفتاد

گرکه پیمانی ببست او با دلش                 در ره بشکستن پیمان خود او تن نداد

عشق رو من تو چشات می خونم              من عاشق چشمای تو غرق ستاره بارونم

میدونم می خوای بگی دوستم داری             اینو خیلی وقته که من میدونم

اگه  واقعا تو راستش رو بخوای                   دیگه هیچ وقت پیش من عشوه نیای

منم خیلی وقته مال چشماتم                     نمی دونی که چقدر خاطر خواتم

باورم نمی شه که پل نگاه                          سر نوشتمو  زده رقم به راه

عشقمو کرد هدف آخر راه                           منو کرده تیر بی حجب و حیا

من میدونم که دیگه تو زندگی کم ندارم          با تو من یه لحظه ماتم ندارم

حالا که می بینمت باورمه                           دیگه توی زندگی دشمنی جز غم ندارم

کاشکی می دونستی بی پناهم                تک و تنها بدون تکیه گاهم

کاشکی می دونستی وقتی نباشی            سر می کشه به آسمون می رسه آهم

شایدم این رسم آدم بودنه                         شایدم شانس بد خود منه

نمی دونم شایدم یه جور دیگه است             شاید این تقدیر با تو بودنه

یه روزی خدا می خواست عاشق شدم         واسه اون یه بنده ی لایق شدم

حالا انگار راه منو تو جداست                        دیگه من از راه تو فارق شدم

حالا اینجا تصمیم با کیه؟                             با خداست یا با آدم خاکیه

هنوزم هیچکس نمی دونه چیه                    ولی انگار ریختنه آب پاکیه

با نگات چراغ راهمو روشن کردی                  با صدات دلمو بی دشمن کردی

دیکه دیره واسه ی با تو بودن                       تو می دونی که منو من کردی

این یه حکم از خدا . پایان عشق                  مثل حکمی بود در سامان عشق

حکمت خدا به جاست ای نازنین                   بی تو موندم مثل یک شیطان عشق

دارم از غصه ی آن چشم هات میمیرم

می خوام از نگاه تو بوسه بگیرم

ولی انگار تو زندون دل تو

یک عمره دست و پا بسته اسیرم

تو همونی که می دونی دل من هواتو کرده

تو هجوم زندون دل .دل من صدات می کرده

ولی بازم به نگاهم یه نگاه نمی کنی

به صدای خسته ی من اعتنا نمی کنی

آخه می دونی دل من پای اون دلت نشسته

تو می دونی که دل من به کسی که دل نبسته

اینم از شیطونیاته که جوابمو نمیدی

می دونستی دل پاکم از تو باز نمی شه خسته

اگه تو نگام کنی تنم می لرزه

با صدات هر ثانیه دلم می ترسه

می خوام اینبار به نگات نگاه کنم من

ترسیدن به با تو بودنم می ارزه